Kierowca referent (czes. řidič referent) to pracownik, który w pracy prowadzi samochód służbowy lub własny, ale prowadzenie pojazdu nie jest jego zawodem. Typowe przykłady to przedstawiciel handlowy, technik, urzędnik w podróży służbowej albo pracownik jeżdżący do klientów. Wystarczy mu prawo jazdy kategorii B. Ta lekcja wyjaśnia, skąd bierze się obowiązek szkolenia i co obejmuje kurs.
Skąd bierze się obowiązek
- Zákoník práce (czeski kodeks pracy, ustawa nr 262/2006 Sb.), § 103 ust. 2: pracodawca zapewnia pracownikom szkolenie z przepisów o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia przy pracy (BOZP), które dotyczą ich pracy i zagrożeń na stanowisku. Prowadzenie samochodu w pracy jest jednym z takich zagrożeń.
- § 103 ust. 3: pracodawca sam określa treść i częstotliwość szkoleń, sposób sprawdzania wiedzy i prowadzenie dokumentacji.
- § 106 ust. 4: pracownik ma obowiązek uczestniczyć w szkoleniach zapewnianych przez pracodawcę i dać sobie sprawdzić swoją wiedzę.
- Ustawa nr 361/2000 Sb. o ruchu na drogach: zasady, których musi przestrzegać każdy kierowca, jedzie prywatnie czy w pracy.
Jak często szkolenie się powtarza
Ustawa nie ustala sztywnego terminu. Nie ma obowiązku szkolenia kierowców referentów raz w roku. Zgodnie z § 103 szkolenie zapewnia się przy rozpoczęciu pracy, przy zmianie stanowiska lub rodzaju pracy, przy wprowadzeniu nowego pojazdu lub sposobu pracy oraz w przypadkach, które mają istotny wpływ na bezpieczeństwo. Powtarzanie ustala pracodawca według ryzyka.
W praktyce wiele firm szkoli kierowców referentów raz w roku. To decyzja pracodawcy lub jego regulamin wewnętrzny, a nie obowiązek ustawowy. Dlatego certyfikat z tego kursu jest ważny 12 miesięcy: to praktyczny termin, który firmy często wybierają.
Czego ten kurs nie obejmuje
Kierowcy zawodowi podlegają osobnemu reżimowi. Kto prowadzi ciężarówkę, autobus lub inny pojazd jako swój zawód, potrzebuje kwalifikacji zawodowej według ustawy nr 247/2000 Sb. i okresowych szkoleń kierowców. Obowiązują też szczególne przepisy o czasie prowadzenia pojazdu i odpoczynku. Ten kurs ich nie omawia. Jest przeznaczony dla pracowników z prawem jazdy kategorii B, którzy jeżdżą samochodem osobowym lub lekkim dostawczym.
Co pracodawca musi zrobić sam
Kurs jest tylko częścią ogólną. Pracodawca nadal sam:
- ocenia ryzyko związane z jazdami w pracy,
- decyduje o częstotliwości szkoleń,
- sprawdza uprawnienia do prowadzenia pojazdu pracownika i stan techniczny samochodu,
- daje wskazówki dotyczące pojazdu, którego pracownik faktycznie używa (wyposażenie, systemy wspomagające, załadunek),
- prowadzi dokumentację szkoleń i wskazówek (§ 103 ust. 1 i 3).
O tym, czy użyje tego kursu jako części swojego szkolenia, decyduje pracodawca.
Co warto z kursu zapamiętać
Kurs ma osiem lekcji: obowiązki pracodawcy i kierowcy, zasady ruchu, przygotowanie przed jazdą, zmęczenie i zagrożenia, wypadek drogowy, pierwsza pomoc, a na końcu prywatny samochód, zwrot kosztów podróży i odpowiedzialność za szkodę.
Podsumowanie
- Obowiązek szkolenia wynika z § 103 ust. 2 kodeksu pracy.
- Ustawa nie ustala sztywnego terminu. Coroczne powtarzanie to częsta praktyka i wybór pracodawcy.
- Kierowców zawodowych reguluje ustawa nr 247/2000 Sb., a ten kurs ich nie obejmuje.
- Certyfikat z kursu nie jest zaświadczeniem o kwalifikacjach zawodowych. To dowód ukończenia kursu i zdania testu.