Zgłoszenie to najważniejszy krok. W wielu poważnych sprawach okazywało się później, że ktoś zauważył niepokojące sygnały, ale nie przekazał ich dalej. Jeśli się niepokoisz, powiedz o tym komuś. Nie musisz mieć pewności.
Komu powiedzieć
- Wskazanej osobie odpowiedzialnej za safeguarding w twojej organizacji (nazywanej czasem designated safeguarding lead, safeguarding officer lub podobnie). Stosuj politykę swojej organizacji i zapytaj pierwszego dnia, kto to jest. Poznaj także zastępcę.
- Jeśli osoba odpowiedzialna za safeguarding jest nieosiągalna albo obawy dotyczą jej samej, zwróć się do jej zastępcy, przełożonego twojego przełożonego albo bezpośrednio do władz lokalnych (local authority).
- Jeśli jesteś osobą samozatrudnioną lub wolontariuszem bez takiej osoby w organizacji, skontaktuj się z władzami lokalnymi: ze służbami dla dzieci (children's services), gdy chodzi o dziecko, albo z opieką społeczną nad dorosłymi (adult social care), gdy chodzi o dorosłego. Każda rada ma na swojej stronie numer kontaktowy w sprawach safeguardingu.
Sytuacje nagłe
- Jeśli ktoś jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie, popełniane jest przestępstwo albo ktoś potrzebuje pilnej pomocy medycznej, zadzwoń pod 999.
- Jeśli to nie jest sytuacja nagła, ale potrzebujesz policji, zadzwoń pod 101.
- Każdy może zgłosić obawy dotyczące dziecka. Infolinia NSPCC (brytyjskie towarzystwo ochrony dzieci) dla dorosłych zaniepokojonych losem dziecka to 0808 800 5000. Childline, telefon dla dzieci, to 0800 1111.
Nie czekaj na osobę odpowiedzialną za safeguarding, jeśli ktoś jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie.
Co dzieje się dalej
Osoba odpowiedzialna za safeguarding decyduje, czy przekazać sprawę dalej. W przypadku dziecka zgłoszenie trafia do opieki społecznej nad dziećmi przy władzach lokalnych. W przypadku dorosłego trafia do opieki społecznej nad dorosłymi, która może wszcząć postępowanie wyjaśniające na podstawie sekcji 42. Zaangażowana może być też policja. Z powodu poufności możesz nie dowiedzieć się, jak sprawa się skończyła. To nie znaczy, że nic się nie wydarzyło.
Jeśli nadal masz wrażenie, że twoje obawy nie są traktowane poważnie, możesz samodzielnie pójść z tym dalej. W sytuacji nagłej albo gdy dziecku lub dorosłemu grozi krzywda, skontaktuj się bezpośrednio z władzami lokalnymi lub policją.
Obawy dotyczące pracownika lub wolontariusza
Czasem osobą budzącą obawy jest dorosły, który pracuje lub działa jako wolontariusz z dziećmi. Dotyczy to nauczycieli, trenerów, kierowców, a także ciebie.
- Postępuj zgodnie z polityką swojej organizacji. Zgłoś sprawę osobie odpowiedzialnej za safeguarding albo osobie wyższej rangi, jeśli obawy dotyczą tej osoby.
- W Anglii Local Authority Designated Officer (LADO), czyli wyznaczony przy władzach lokalnych urzędnik zajmujący się zarzutami wobec osób pracujących z dziećmi, doradza i nadzoruje sprawę, gdy pojawia się zarzut, że osoba pracująca z dziećmi:
- zachowała się w sposób, który skrzywdził lub mógł skrzywdzić dziecko;
- mogła popełnić przestępstwo wobec dziecka lub związane z dzieckiem;
- zachowała się wobec dziecka lub dzieci w sposób wskazujący, że może stanowić zagrożenie dla dzieci;
- zachowała się w sposób wskazujący, że może nie nadawać się do pracy z dziećmi.
- Pracodawca powinien szybko skontaktować się z LADO. Wytyczne i lokalne procedury zwykle mówią o jednym dniu roboczym od zarzutu. Sprawdź lokalną procedurę. LADO jest częścią władz lokalnych.
- Nie prowadź dochodzenia i nie konfrontuj się z tą osobą.
- Obawy dotyczące osób pracujących z dorosłymi w trudnej sytuacji trafiają do pracodawcy, władz lokalnych, a w razie potrzeby do organu nadzoru, takiego jak Care Quality Commission (CQC).
Whistleblowing (zgłaszanie nieprawidłowości)
Jeśli niepokoi cię zachowanie koleżanki lub kolegi, zła praktyka albo brak reakcji, a nie czujesz się na siłach skorzystać ze zwykłej drogi, skorzystaj z polityki whistleblowingu swojej organizacji.
- Public Interest Disclosure Act 1998 chroni pracowników, którzy dokonują „chronionego zgłoszenia” w interesie publicznym, przed złym traktowaniem i zwolnieniem.
- Wiele organizacji wyznacza do tego osobę. Jeśli jej nie ma, możesz zwrócić się do organu nadzoru lub do władz lokalnych.
- NSPCC prowadzi infolinię doradczą dla osób zgłaszających nieprawidłowości (whistleblowing advice line) dla tych, którzy martwią się, jak ochrona dzieci jest realizowana w ich miejscu pracy. Aktualne dane znajdziesz na jej stronie.
Zgłoszenie nie jest „nielojalnością”. To część twojej pracy.
Zapisywanie i przechowywanie
- Rób notatki na bieżąco lub wkrótce potem. Używaj prostych faktów. Podpisz je i opatrz datą.
- Przechowuj zapisy w bezpiecznym miejscu. Udostępniaj je tylko tym, którzy ich potrzebują.
- Stosuj zasady przechowywania obowiązujące w twojej organizacji. Nie trzymaj własnej kopii na prywatnym telefonie, w prywatnej poczcie ani w mediach społecznościowych.
- Używaj formularza, który dostarcza twoja organizacja.
Najważniejsze punkty
- Jeśli się niepokoisz, powiedz osobie odpowiedzialnej za safeguarding tego samego dnia.
- 999 w razie bezpośredniego niebezpieczeństwa. 101 w sprawie policyjnej, która nie jest nagła.
- LADO: obawy dotyczące dorosłych pracujących z dziećmi. Whistleblowing: ochrona prawna przy zgłaszaniu obaw w interesie publicznym.
- Zapisy: fakty, własne słowa, podpis i data, bezpieczne przechowywanie.