AFS 2023:2 zawiera kilka rozdziałów o szczególnych sytuacjach. Omawiamy tu te, które są najważniejsze dla kierownika.
Dostosowanie pracy (rozdz. 3)
Dostosowanie pracy stosuje się, aby zapobiegać utracie zdrowia i nieobecności chorobowej oraz gdy ktoś wraca do pracy po zwolnieniu lekarskim. Może to być specjalne wyposażenie, dostosowane zadania lub godziny.
- Pracodawca ma na bieżąco sprawdzać, czy ktoś potrzebuje dostosowania pracy.
- Muszą istnieć procedury przyjmowania informacji o potrzebach. Przy dziesięciu lub więcej pracownikach mają być pisemne.
- Gdy potrzeba zostanie stwierdzona, pracodawca ma wyjaśnić sprawę, wprowadzić działania, sprawdzić je i w razie potrzeby skorygować.
- Zainteresowany pracownik ma mieć możliwość uczestniczenia w wyjaśnianiu, kształtowaniu i kontroli działań.
Pierwsza pomoc i wsparcie kryzysowe (rozdz. 4)
W każdym zakładzie pracy musi istnieć gotowość i procedury dotyczące pierwszej pomocy i wsparcia kryzysowego, dostosowane do rodzaju i zakresu działalności oraz jej szczególnych zagrożeń. Procedury trzeba kontrolować. Pracownicy mają je znać. Musi być wystarczająco wiele osób, które potrafią udzielić pierwszej pomocy, a ich wiedza ma być aktualna. Kierownicy i przełożeni mają mieć wystarczającą wiedzę o wsparciu kryzysowym.
Przemoc i groźby przemocy (rozdz. 5)
Rozdział dotyczy całej działalności, w której może wystąpić ryzyko przemocy lub gróźb, także gróźb przez internet lub telefon. Pracodawca ma:
- zorganizować pracę tak, aby w możliwie największym stopniu zapobiegać ryzyku
- mieć szczególne procedury bezpieczeństwa, kontrolować je i aktualizować
- zadbać o to, by miejsce pracy było tak urządzone i wyposażone, aby zapobiegać przemocy i groźbom
- dopilnować, aby w razie potrzeby istniał alarm, aby były procedury określające, kto przyjmuje alarm, i aby pracownicy regularnie ćwiczyli
- zapewnić wsparcie i poradnictwo przy powtarzającym się ryzyku przemocy lub gróźb
- wyjaśniać i dokumentować zdarzenia potencjalnie wypadkowe i incydenty
Pracodawca nie może pozwolić nikomu pracować w pojedynkę, jeśli praca wiąże się z wyraźnym ryzykiem przemocy lub gróźb.
Praca w pojedynkę (rozdz. 6)
Praca w pojedynkę to praca w fizycznej izolacji, tak że potrzebny jest sprzęt łączności, aby skontaktować się z innymi, albo praca w pobliżu innych, ale bez pewności uzyskania pomocy w sytuacji krytycznej. Pracodawca ma:
- zorganizować pracę w pojedynkę tak, aby ryzyko nie było większe niż wtedy, gdy pracuje kilka osób razem
- uwzględnić możliwość kontaktu z innymi ludźmi
- zapewnić szybką pomoc w sytuacji awaryjnej, jeśli istnieje wyraźne ryzyko uszkodzenia ciała
- nie dopuszczać do pracy w pojedynkę, jeśli nie da się zapewnić dopuszczalnego poziomu bezpieczeństwa
- powiadomić skyddsombud (pełnomocnika pracowników ds. bezpieczeństwa), gdy organizuje taką pracę w pojedynkę
- nie zatrudniać osób niepełnoletnich do takiej pracy w pojedynkę
Kobiety w ciąży i osoby niepełnoletnie
Rozdział 7 dotyczy pracownic w ciąży, karmiących piersią lub takich, które urodziły dziecko nie dalej niż 14 tygodni temu i poinformowały o tym pracodawcę. Pracodawca ma wtedy razem z nią zbadać i ocenić zagrożenia. Rozdział 8 zawiera przepisy o środowisku pracy osób niepełnoletnich, na przykład o zakazanych zadaniach. Przeczytaj je uważnie, jeśli masz takich pracowników.
Co nadal musisz zrobić samodzielnie
Musisz samodzielnie ocenić, jakie zagrożenia występują u was, wyznaczyć i przeszkolić osoby udzielające pierwszej pomocy, wprowadzić alarmy i procedury tam, gdzie są potrzebne, oraz zająć się osobą, która potrzebuje dostosowania pracy.