Łatwiej pomagać innym, gdy dbasz o własne zdrowie psychiczne. Ta lekcja dotyczy codziennych nawyków, które chronią dobrostan, oraz tego, kiedy poprosić o pomoc.
Ty też masz zdrowie psychiczne
Niezależnie od roli, ten temat dotyczy także ciebie. Wspieranie przygnębionego współpracownika może być męczące. Twoje własne życie też może być trudne. Dbanie o siebie nie jest egoizmem. To dzięki temu możesz pracować i pomagać innym.
Codzienne nawyki, które pomagają
Żaden z nich nie jest lekarstwem ani nie zastępuje leczenia. Ale mogą zrobić różnicę.
- Sen. Staraj się spać regularnie. Zły sen nasila stres i obniżony nastrój. Spróbuj wyłączać ekrany przed snem.
- Ruch. Regularna aktywność fizyczna, nawet spacer w porze lunchu, wiąże się z lepszym nastrojem.
- Jedzenie i picie. Jedz regularnie. Uważaj na alkohol, kofeinę i inne substancje. Alkohol może sprawiać wrażenie relaksu, ale często pogarsza obniżony nastrój i lęk.
- Czas z ludźmi. Utrzymuj kontakt z przyjaciółmi i rodziną. Izolacja utrudnia wszystko.
- Przerwy. Korzystaj z przerw i urlopu. Odejdź od biurka lub stanowiska pracy.
- Granice. Odłącz się od pracy, gdy kończy się zmiana. Unikaj sprawdzania wiadomości późno w nocy.
- Rzeczy, które lubisz. Znajdź czas na hobby i zajęcia niezwiązane z pracą.
- Proszenie o pomoc. Powiedz, jeśli obciążenie pracą jest zbyt duże.
Zauważanie własnych sygnałów ostrzegawczych
Pomyśl, jak funkcjonujesz, gdy czujesz się dobrze, i po czym poznajesz, że jest gorzej. Na przykład: zły sen, krótka cierpliwość, lęk przed pójściem do pracy, płaczliwość albo picie więcej niż zwykle. Wychwycenie tego wcześnie ułatwia reakcję.
Niektórzy spisują krótki plan dobrostanu (wellness plan): co mnie utrzymuje w dobrej formie, jakie są moje sygnały ostrzegawcze, co pomaga i z kim mogę porozmawiać. Zapytaj przełożonego lub dział kadr, czy pracodawca ma wzór.
Uzyskanie pomocy
Jeśli od dwóch tygodni lub dłużej czujesz przygnębienie, niepokój lub brak sił albo wpływa to na twoje codzienne życie, porozmawiaj z kimś.
- Z lekarzem rodzinnym (GP). Może omówić, co się dzieje i co mogłoby pomóc.
- NHS Talking Therapies w Anglii (często możesz zgłosić się samodzielnie) i podobne usługi w pozostałych częściach Wielkiej Brytanii.
- Wsparcie pracodawcy: EAP, medycyna pracy, przełożony, dział kadr lub przeszkolony współpracownik.
- Przedstawiciel związku zawodowego, jeśli do niego należysz.
- Samaritans, 116 123, bezpłatnie, czynne o każdej porze, dla każdego.
- W nagłym wypadku, jeśli czujesz, że możesz zrealizować myśli o odebraniu sobie życia, zadzwoń pod 999 lub zgłoś się na izbę przyjęć (A&E).
Rozmowa z pracodawcą o własnym zdrowiu
Nie musisz mówić pracodawcy o zaburzeniu psychicznym. Ale jeśli to zrobisz, może zaoferować wsparcie i może być zobowiązany do usprawnień (zob. lekcja 8).
- To ty wybierasz, komu powiedzieć. Często jest to bezpośredni przełożony lub dział kadr.
- Zapytaj, co pozostanie poufne i kto zostanie poinformowany.
- Powiedz, co pomaga: na przykład elastyczne godziny, spokojniejsze miejsce, regularne rozmowy lub zmienione terminy.
- Zapisz, co ustalono.
Zwolnienie chorobowe
Choroba psychiczna jest prawdziwym powodem nieobecności, tak jak złamana noga. Przez pierwsze siedem dni choroby zwykle możesz złożyć własne oświadczenie (self-certify). Potem pracodawca może poprosić o zaświadczenie lekarskie (fit note) od lekarza lub innego pracownika ochrony zdrowia. Zaświadczenie może stwierdzać, że „nie możesz pracować” albo że „możesz pracować” po zmianach, takich jak stopniowy powrót lub zmienione obowiązki. Statutory Sick Pay (ustawowy zasiłek chorobowy) przysługuje w przypadku choroby psychicznej tak samo jak fizycznej, jeśli spełniasz warunki.
Wspieranie innych bez wypalenia
- Jasno określ swoje granice. Nie jesteś jedynym wsparciem.
- Nie noś cudzych tajemnic w pojedynkę. Wiedz, z kim możesz porozmawiać, z poszanowaniem prywatności.
- Zrób przerwę po trudnej rozmowie.
- Poproś o pomoc, jeśli czujesz przytłoczenie.
Zapamiętaj
- Dbanie o siebie pomaga ci pomagać innym.
- Sen, ruch, przerwy, granice i ludzie mają znaczenie.
- Poznaj własne sygnały ostrzegawcze i reaguj wcześnie.
- Proś o pomoc: GP, EAP, przełożony, Samaritans (116 123), a w nagłym wypadku 999.